ταξιδέματα...

Με κλειστά τα βλέφαρα
γεμίζω αρώματα
καθρεφτίζομαι στους κύκλους των νερών
απόμακρες θύμησες σαγηνεύουν
την αφή στα δάχτυλά μου

ξεκρέμασα τις φιγούρες των ονείρων
έχουν μέσα τους τον λυγμό
που φέρνει ο άνεμος
με αγκαλιά την μοναξιά
σε λασπωμένα αυλάκια λογιών, λογιών
έρωτες ξεψυχούν

σε μεσαιωνικά χωριά που κρέμονται
στα γρανιτένια βράχια είναι χτισμένο το όνειρο
το αγγίζουν στο διάβα τους τα πουλιά
το αρχίνημα της μέρας ξελογιάζουν
μύνημα ελπίδας και ανακούφησης
καρσί στον ήλιο στέλνουν

και εσύ αρχηγίνα ευθύβολος
λιομαζώχτρα ζωή
ξελόγιασες....μέθυσες τους οιωνοσκόπους

Ελπίδα

Κενό..

Δεν έχω πιά τίποτα να προσμένω
την φυγή αναζητώ... κοίτα
αδρό της νύχτας το χαμόγελο
στο πρόσωπο χαράδρες σχηματίζει
μέσα στα ξέπλεκα μαλλιά

μικρές λόχμες κρύβουν την μορφή σου
σαν το στάχυ λιγιέμαι
πότε εδώ, πότε εκεί
σωπαίνω..
μιας ανοιξιάτικης λαμπυρίδας το αμυδρό φως
με σιγαλιά περιμένω
τους λυγμούς μου, να κρύψει

και εσύ γυναίκα στέκεις αγέρωχη
με τον αυλό στα χείλη
νότες ευωδιαστές γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλά σου
ακάλεστη σαν ήρθες θρονιάστηκες
μες της αυγής τα καθαρά σεντόνια
σωπαίνω...

όπως της χαμομηλιάς τα πέταλα
έγειρα τα βλέφαρα στου φεγγαριού την χάση
τοξεύτρα...
στα άβαθα ρηχά της θάλασσας
αστέρια του βυθού γενναιόδωρα σκορπίζεις
ως να λυθούν τα μάγια της επίμονης σιωπής
ζωή είναι το όνομά σου!!!

Ελπίδα

όνειρα μαζεύω...

τα καλύτερα ποιήματα
πάντα χειμώνα τα έχω γράψει
μέσα στου παγωμένου ήλιου την γκριμάτσα
αέρινες κοπέλες οι νιφάδες
μου χαμογελούν
κάνοντας σκέρτσα ερωτικά
φουρκίζουν τις ελπίδες μου
απο της φυλακής μου το μικρό παράθυρο
μια στάλα άσπρο του ουρανού αγναντεύω
χειμώνας έλεγα
και θαρρείς άκουγα την θάλασσα
με ορμή τα βράχια να χτυπάει
και εγώ με ένα μικρό ραβδί
σχήματα χάραζα στον ξεφλουδισμένο τοίχο
εδώ βρίσκομαι....υπάρχω
με μια άρρωστη φιγούρα συντροφιά
κόκκινα τριαντάφυλλα στο πάτωμα σκορπίζω
γιατί εδώ μονάχη τριγυρνώ
κρατώντας ένα ρολόι
που οι δείχτες του σταμάτησαν
σε σκόρπια όνειρα...
Ελπίδα

Φαντασία

Άγγιξε, με τα ακροδάχτυλα της νιότης
εσύ φανταστικό άστρο αλαργινό, της πιο λευκής παρουσίας μου
κενή η σελίδα των μύχιων σχημάτων της νύχτας
φλύαρη σπουδή..
όνειρα απαιτείς ..όνειρα που στροβιλίζονται στο κλειστό μου παράθυρο
Έλα… εσύ σκόρπισε, την αύρα της μυθικής εταίρας
που με γλύκα ατέλειωτη
σκούπιζε τα σεντόνια, του έρωτά σου
σε λευκά κρεβάτια ξαπλώνει τείνει το χέρι
σε προσκαλεί
εραστή της ζωής συνεχιστή του αδύνατου χτύπου
η κραυγή καθώς το δόρυ μπήγει κατάστηθα
την σουβλερή του άκρη
Χτύπος και κραυγή ένα…έρχεται το αίμα
με πλημμυρίζει….
μπα….. θα συνηθίσω πολλά τα χρόνια
μέσα σε ωκεανό γαλάζιο
ξύπνησαν….. φλυαρώντας οι ύμνοι

Ελπίδα

Αθωότητα

Σαν της μηχανής το βουερό βήμα
ακατάπαυστα ακροβατώ ανάμεσα σε στοές σκοτεινές
Μέσα από κυματισμούς ασήμαντους
εδώ πάντα πιστός, περιμένω ένα δέντρο να με
σκεπάσει με την δροσιά των χρόνων του
Σκότωσε με αθωότητα, σκότωσε με....
Πώς να ζήσω χωρίς τις σπονδές σου?
Πώς να ζήσω χωρίς το ωχρό σου πρόσωπο?

Πλανιέμαι μεσιτεύοντας πενταροδεκάρες
ξεδίπλωσα του οικείου χαμόγελου την γενναία εγκατάλειψη


Που είναι τώρα ο έρωτας? Ποια αχνάδα κάλυψε την χθεσινή ανέφελη ζωή?
Ποια ασημόσκονη την σκέψη σαγήνεψε?
…μην πάρεις άδικα έναν δρόμο..όλοι δικοί μου είναι..
χωρίς το πρόσωπό σου δεν υπάρχει ευδαιμονία
Μείνε αθωότητα μείνε…
θα σκεπάσω με κλώνους απλά, το γυμνό σου ανέγγιχτο σώμα
ευχήθηκα για μας

Ελπίδα

Αντάμωση

Να σε αντάμωνα στον σωρό με τα λάφυρα της νίκης
Πέρα στης αύρας τους σκορπισμένους τους ανθούς
Στο μοναχικό μου μονοπάτι που παίρνω για να σε συλλογιέμαι
Στης θάλασσας τους θυμωμένους τους αφρούς

Να σε αντάμωνα στου μαΐστρου τις ριπές που τα μαλλιά ανακατεύει
Στα λεπτεπίλεπτα γυρίσματα των δαχτύλων του χεριού μου
Στης νιότης τα μαργαριταρένια δόντια που φωτεινά χαμογελούν
Στα αγάλματα τα αρχαία που λαβωμένα από του χρόνου
Το τουφέκισμα δεν σκόρπισαν μα στέκουν, με έπαρση ανδρεία


Στου ονείρου μου τον δρόμο τον ανέγγιχτο
ανάμεσα σε βότσαλα υγρά γλυμμένα με το κύμα
Το χρώμα των ματιών σου στην παλάμη μου να κρύψω
Και όταν η νοσταλγία με θλιμμένες νότες μουσικές μ αγγίξει
Να άνοιγα τα χέρια και εσύ μ αγάπης λούσα να με ντύνεις


Αχ για μια στιγμή μονάχα να σ αντάμωνα
στου ήχου τον αντίλαλο που επαναλαμβάνει την φωνή μου
στης νοσταλγίας το άλογο αναβάτης να καλπάσω
και με κόκκινα όνειρα στον ορίζοντα να γράψω το όνομα σου

Ελπίδα

χορεύω..

Αγαπώ τον χορευτή που πλαγιαστά βαδίζει
στης μορφής την αδιόρατη σκιά
πως χαμηλώνουν τα φτερά τα χελιδόνια
όταν της ανησυχίας ο αέρας τα ηλιοτρόπια χαϊδεύει!!!
Ένα μυστήριο προσκύνημα εξαπλώνεται
στης ατμόσφαιρας την υγρή αχλή

στο φως των προβολέων ο χορευτής
συνεπαρμένος στης φιγούρας τον ειρμό
περίβλεπτος βαδίζει
στης σκηνής την απέραντη ευδαιμονία
σιγή μεσημεριού....
θαμπές προσδοκίες με όνειρα σμιλεύονται

μάτια θεόρατα κοιτούν δυο ώριμα αστέρια
διάφανα φτερά τυλίγονται στο σώμα
του στροβίλου το μεθύσι ψιθυρίζει
είμαι εδώ…ζω.

Ελπίδα