Αντάμωση

Να σε αντάμωνα στον σωρό με τα λάφυρα της νίκης
Πέρα στης αύρας τους σκορπισμένους τους ανθούς
Στο μοναχικό μου μονοπάτι που παίρνω για να σε συλλογιέμαι
Στης θάλασσας τους θυμωμένους τους αφρούς

Να σε αντάμωνα στου μαΐστρου τις ριπές που τα μαλλιά ανακατεύει
Στα λεπτεπίλεπτα γυρίσματα των δαχτύλων του χεριού μου
Στης νιότης τα μαργαριταρένια δόντια που φωτεινά χαμογελούν
Στα αγάλματα τα αρχαία που λαβωμένα από του χρόνου
Το τουφέκισμα δεν σκόρπισαν μα στέκουν, με έπαρση ανδρεία


Στου ονείρου μου τον δρόμο τον ανέγγιχτο
ανάμεσα σε βότσαλα υγρά γλυμμένα με το κύμα
Το χρώμα των ματιών σου στην παλάμη μου να κρύψω
Και όταν η νοσταλγία με θλιμμένες νότες μουσικές μ αγγίξει
Να άνοιγα τα χέρια και εσύ μ αγάπης λούσα να με ντύνεις


Αχ για μια στιγμή μονάχα να σ αντάμωνα
στου ήχου τον αντίλαλο που επαναλαμβάνει την φωνή μου
στης νοσταλγίας το άλογο αναβάτης να καλπάσω
και με κόκκινα όνειρα στον ορίζοντα να γράψω το όνομα σου

Ελπίδα

χορεύω..

Αγαπώ τον χορευτή που πλαγιαστά βαδίζει
στης μορφής την αδιόρατη σκιά
πως χαμηλώνουν τα φτερά τα χελιδόνια
όταν της ανησυχίας ο αέρας τα ηλιοτρόπια χαϊδεύει!!!
Ένα μυστήριο προσκύνημα εξαπλώνεται
στης ατμόσφαιρας την υγρή αχλή

στο φως των προβολέων ο χορευτής
συνεπαρμένος στης φιγούρας τον ειρμό
περίβλεπτος βαδίζει
στης σκηνής την απέραντη ευδαιμονία
σιγή μεσημεριού....
θαμπές προσδοκίες με όνειρα σμιλεύονται

μάτια θεόρατα κοιτούν δυο ώριμα αστέρια
διάφανα φτερά τυλίγονται στο σώμα
του στροβίλου το μεθύσι ψιθυρίζει
είμαι εδώ…ζω.

Ελπίδα

Αργός ρυθμός

Πέντε εφτά τέσσερα δυο
αργός ρυθμός, στης ανηφόρας την κίνηση
μαζί με πνοή εκπνοή
κάνουν την ζωή να ταξιδεύει
να ζυγιάζεται
κάτω από το βάρος αυτής της εντυπωσιακής
γλυκόξινης ηδονής
που μακάρια απόλαυσα
ανυποψίαστη…
χάθηκα μέσα στην αυτογνωσία της ύπαρξης μου

με το κλάμα ενός νεογέννητου
μοιάζουν
το σούρουπο οι σκιές
έχουν κάτι από μένα
μια γυναίκα άγνωστη…

ακόμα μια
ήττα της αγάπης
γελά μέσα από τις χαραμάδες
της λύπης
Ελπίδα

Επίλογος

Προσπάθησα να διώξω τα δάκρυα
μα είναι επίμονοι επισκέπτες
μέσα στου πουθενά την υγρή κενότητα
χωρίς ιαχές, αργά
μυρωδιές χωρισμού αιωρούνται… αναδεύουν
γαλάζια κύματα σκεπάζουν με το κρύο τους φτερούγισμα
του πόνου την επίπεδη κίνηση
στις στοιβαγμένες πέτρες μιας πεθαμένης ανάμνησης
αργοκίνησα γλιστρώντας ανάμεσα στα δάχτυλα μου
την σιωπή σου..

της εκμηδένισης βράχοι σκληροί ας σκεπάσουν
με την πύρινη περπατησιά τους
τις προσμονές της απελευθέρωσης

δεν θυμάμαι...
Eλπίδα

ιδού η τραγωδία μας

μην με χρεώνεις
νερό ασταμάτητο κυλάει το αίμα στου δρόμου τις άκρες
το όνειρο έγινε δράμα στις οθόνες
μ αφθονία σκορπίζει κλάμα

γυμνή, απόμεινα χωρίς την φορεσιά της διαλεχτής ψευδαίσθησης…
ζήσε, μου λέει ο χαμένος καιρός και γίνε γενναία!!
πεταλούδες ανάμεσα σε λουλούδια νεκρά μου χαρίζει, το βλέμμα σου
με λέξεις χορευτικές που κύκλους κάνουν μέσα στης μικρής ώρας την πεθαμένη ασφάλεια
ψιθυρίζω ελπίδες σκιερές

Η θάλασσα δίνει , τροφή στους γλάρους που πετούν σκυλεύοντας
ανούσια λαξευμένα ποτέ…
τώρα η ποτέ…
Ελπίδα

Βρέχει...

Μην αρνηθείς…πως
μέσα στης ελπίδας την ανέφελη προσδοκία
λερωμένη κηλίδα στέκει το εφήμερο
μην αρνηθείς
στις λακκούβες του λαιμού σου
παράτολμα όνειρα ξεπλύθηκαν, σβηστήκαν
μην αρνηθείς
μια δεύτερη φορά τα φτερά σου σαν ανοίξεις
στου έρωτα τα νοτερά σεντόνια
φωτιά, αχνά θα κυλήσει
μην αρνηθείς
μες της βροχής την υγρή παγίδα
ξεπλένονται τα αρώματα φιλιών λεηλατημένων
μην αρνηθείς
στην μουντή βουή μιας κυριακής του μάρτη
το απρόσμενο πως λαχταρά, την ζωή να ζωγραφίσει
μην αρνηθείς και μένα
καθώς μια θλίψη ανυπόστατη
στα μάτια σου… μαντεύω
Ελπίδα

Σκιές

Μέσα στα υδάτινα βάθη των σκέψεων μου
με φώς σαν ένδυμα σκεπάστηκαν οι θύμησες
σκιερά κρόσσια τύλιξαν το βλέμμα σου
κουλουριάστηκα μέσα στων νερών τις ηχηρές φυσαλίδες
πως καταπίνει νύχτα τα έπη τραγικών ποιητών!!!!

ξέρω ότι αν αποφύγω τις στημένες ώρες
των φλύαρων λόγων
ασφαλής θα παρατηρώ τις γραμμές του προσώπου σου
μην δακρύζεις… αναδεύουν οι δράκοι
μέσα στις σπηλιές των βράχων
σκέψεις μαγικές αναφύονται

τα ώριμα φρούτα του καλοκαιριού
στην σακούλα λησμονημένα, ξεψυχούν

ευγενικά αέρινη, η σκιά της λήθης..
Ελπίδα