Βερενίκη

'Ηρθες θρονιάστηκες στης φαντασίας το ερημικό μπαλκόνι
κυρά.....
από άλλες εποχές και τόπους φερμένη
στο μέτωπο άνθη στήριζαν το βλέμμα σου
ηδύφωτοι μετεωρίτες τα σφαλιστά σου βλέφαρα
τρέχει ο χρόνος
αγέρας το τιμόνι γύρισε της ρέμβης
και εσύ....
ανάμεσα στις ανθισμένες κερασιές χορεύεις
μαζί με μυριάδες πέταλα
στροβιλίζεσαι λυγιέσαι
στο κεντημένο πέπλο σου
την καμπύλη του λαιμού σου αποκοιμίζεις
ποτάμι τα μαλλιά χαιδεύουν τους λαγόνες
γελάει ανέφελος ο χρόνος
στης νιότης την ανεμελιά
τις ρυτίδες του φωτεινού προσώπου σου ξεχνάει
στις ρωγμές της νύχτας
συνταξιδιώτης το όνειρο
με αργυρές σταλαματιές ραντίζει την μορφή σου
ερωτεύεται ο χρόνος
γελαστός τραγογένης λυγιέται ...σιμώνει
στο δάσος με τα σφεντάμια κυνηγούσες το όνειρο
με τα βέλη βαμμένα, από το χρώμα των ματιών σου
κλαίει μαζί σου ο χρόνος θρηνεί
τις άσκοπες σπονδές σου αχολογεί
αλάργευες την σμίξει των φρυδιών σου
κρεσέντο παίζει ο χρόνος
με κλεφτές ματιές πεντάρχοδη την άρπα της ζωής σου
θα κοιμηθείς στου βασιλιά τα διαλεχτά δωμάτια
σύντροφος μαζί του
στον θάνατο στεφανωμένη
με φύλλα χρυσά βελανιδιάς
ησυχάζει ο χρόνος....και εσύ
χλωμή με νεκρικά κτερίσματα ντυμένη
στα γόνατα του βασιλιά αποκοιμήθηκες
στην λύθη κωπηλατώντας περιπλανιέσαι
κρυφογελάς...κατορθώματα αγναντεύεις
.....ησύχασε....
ένα άσπρο περιστέρι
στην καρδιά σου, ξεδίψασε Βερενίκη
Ελπίδα

Έγνοιες...

Ασε.. καμμιά μην έχεις έγνοια
αν της πορτοκαλιάς τους ανθούς
αφήσεις καταγής να πέσουν
αν της αγάπης τα φτερά σε παλάμες
λυπημένες τρέχουν να κουρνιάσουν
του ήλιου οι αχτίδες
στο βαρύ νεφέλωμα αν σβήσουν
άβαφα τα νύχια αν κρυφτούν
ανάμεσα στα ξέπλεκα μαλλιά σου
τα λόγια με χρώμα πορφυρό
αν βάψουν την φωνή σου
τον ντελβέ στο βυθό του φλιτζανιού
σκοτεινά μαντέματα αν προμηνύει
άσε την υποταγμένη μέρα
με χρώματα βελούδινα αν βάψει
της τροπαιούχας νύχτας τις σπηλιές
αν της σκέψης το δωμάτιο το διαλεχτό
τους ψεύτικους πύργους του ικετεύει

μα ναι...θυμάμαι
μέσα στην ερημική ερωτοτροπία
βρήκα δυο μικρά λουλούδια
που μόλις έθαψαν με τα άνθη τους
ανάμεσα στις έγνοιες της καρδιάς μου
δυο σμαραγδιές σταξιές αψέντι...
Ελπίδα

ταξιδέματα...

Με κλειστά τα βλέφαρα
γεμίζω αρώματα
καθρεφτίζομαι στους κύκλους των νερών
απόμακρες θύμησες σαγηνεύουν
την αφή στα δάχτυλά μου

ξεκρέμασα τις φιγούρες των ονείρων
έχουν μέσα τους τον λυγμό
που φέρνει ο άνεμος
με αγκαλιά την μοναξιά
σε λασπωμένα αυλάκια λογιών, λογιών
έρωτες ξεψυχούν

σε μεσαιωνικά χωριά που κρέμονται
στα γρανιτένια βράχια είναι χτισμένο το όνειρο
το αγγίζουν στο διάβα τους τα πουλιά
το αρχίνημα της μέρας ξελογιάζουν
μύνημα ελπίδας και ανακούφησης
καρσί στον ήλιο στέλνουν

και εσύ αρχηγίνα ευθύβολος
λιομαζώχτρα ζωή
ξελόγιασες....μέθυσες τους οιωνοσκόπους

Ελπίδα

Κενό..

Δεν έχω πιά τίποτα να προσμένω
την φυγή αναζητώ... κοίτα
αδρό της νύχτας το χαμόγελο
στο πρόσωπο χαράδρες σχηματίζει
μέσα στα ξέπλεκα μαλλιά

μικρές λόχμες κρύβουν την μορφή σου
σαν το στάχυ λιγιέμαι
πότε εδώ, πότε εκεί
σωπαίνω..
μιας ανοιξιάτικης λαμπυρίδας το αμυδρό φως
με σιγαλιά περιμένω
τους λυγμούς μου, να κρύψει

και εσύ γυναίκα στέκεις αγέρωχη
με τον αυλό στα χείλη
νότες ευωδιαστές γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλά σου
ακάλεστη σαν ήρθες θρονιάστηκες
μες της αυγής τα καθαρά σεντόνια
σωπαίνω...

όπως της χαμομηλιάς τα πέταλα
έγειρα τα βλέφαρα στου φεγγαριού την χάση
τοξεύτρα...
στα άβαθα ρηχά της θάλασσας
αστέρια του βυθού γενναιόδωρα σκορπίζεις
ως να λυθούν τα μάγια της επίμονης σιωπής
ζωή είναι το όνομά σου!!!

Ελπίδα

όνειρα μαζεύω...

τα καλύτερα ποιήματα
πάντα χειμώνα τα έχω γράψει
μέσα στου παγωμένου ήλιου την γκριμάτσα
αέρινες κοπέλες οι νιφάδες
μου χαμογελούν
κάνοντας σκέρτσα ερωτικά
φουρκίζουν τις ελπίδες μου
απο της φυλακής μου το μικρό παράθυρο
μια στάλα άσπρο του ουρανού αγναντεύω
χειμώνας έλεγα
και θαρρείς άκουγα την θάλασσα
με ορμή τα βράχια να χτυπάει
και εγώ με ένα μικρό ραβδί
σχήματα χάραζα στον ξεφλουδισμένο τοίχο
εδώ βρίσκομαι....υπάρχω
με μια άρρωστη φιγούρα συντροφιά
κόκκινα τριαντάφυλλα στο πάτωμα σκορπίζω
γιατί εδώ μονάχη τριγυρνώ
κρατώντας ένα ρολόι
που οι δείχτες του σταμάτησαν
σε σκόρπια όνειρα...
Ελπίδα

Φαντασία

Άγγιξε, με τα ακροδάχτυλα της νιότης
εσύ φανταστικό άστρο αλαργινό, της πιο λευκής παρουσίας μου
κενή η σελίδα των μύχιων σχημάτων της νύχτας
φλύαρη σπουδή..
όνειρα απαιτείς ..όνειρα που στροβιλίζονται στο κλειστό μου παράθυρο
Έλα… εσύ σκόρπισε, την αύρα της μυθικής εταίρας
που με γλύκα ατέλειωτη
σκούπιζε τα σεντόνια, του έρωτά σου
σε λευκά κρεβάτια ξαπλώνει τείνει το χέρι
σε προσκαλεί
εραστή της ζωής συνεχιστή του αδύνατου χτύπου
η κραυγή καθώς το δόρυ μπήγει κατάστηθα
την σουβλερή του άκρη
Χτύπος και κραυγή ένα…έρχεται το αίμα
με πλημμυρίζει….
μπα….. θα συνηθίσω πολλά τα χρόνια
μέσα σε ωκεανό γαλάζιο
ξύπνησαν….. φλυαρώντας οι ύμνοι

Ελπίδα

Αθωότητα

Σαν της μηχανής το βουερό βήμα
ακατάπαυστα ακροβατώ ανάμεσα σε στοές σκοτεινές
Μέσα από κυματισμούς ασήμαντους
εδώ πάντα πιστός, περιμένω ένα δέντρο να με
σκεπάσει με την δροσιά των χρόνων του
Σκότωσε με αθωότητα, σκότωσε με....
Πώς να ζήσω χωρίς τις σπονδές σου?
Πώς να ζήσω χωρίς το ωχρό σου πρόσωπο?

Πλανιέμαι μεσιτεύοντας πενταροδεκάρες
ξεδίπλωσα του οικείου χαμόγελου την γενναία εγκατάλειψη


Που είναι τώρα ο έρωτας? Ποια αχνάδα κάλυψε την χθεσινή ανέφελη ζωή?
Ποια ασημόσκονη την σκέψη σαγήνεψε?
…μην πάρεις άδικα έναν δρόμο..όλοι δικοί μου είναι..
χωρίς το πρόσωπό σου δεν υπάρχει ευδαιμονία
Μείνε αθωότητα μείνε…
θα σκεπάσω με κλώνους απλά, το γυμνό σου ανέγγιχτο σώμα
ευχήθηκα για μας

Ελπίδα