Καληνύχτα ορφέα

Ηταν στιγμή αλλόκοτη
αιωρήθηκα νιώθω....
λευκάνθεμα σε κήπους γλυκερούς
αγγίζω...αναρριγώ
σταχτερά περιστέρια κύκλους κάνουν
πετούν στούς θάμνους μέσα στίς φτέρες μπαίνουν
το αγόρι σφυρίζει...
παιχνίδι παίζουν
στη σχηματισμένη πέτρα... αναμοχλεύουν
ριξιά - ροβόλημα ριξιά-ροβόλημα
κρύβεσε στα δαφνοκέρασα
σκοπεύεις περιμένεις...
με έπαρση μεγάλη δάχτυλα το δειλινό αγγίζουν
αποτρόπαια ροδοπέταλα αιμοσφαιρίων
αναφύονται...
καταζητήται το άπειρο
παρουσία προτώγνωρη λες και ποτέ δεν σ' είδα
το αγόρι σφυρίζει
ριξιά.... ροβόλημα...ριξιά...
Ελπίδα

χαιρετισμος

Σε χαιρετώ μέσα
από τα ανοιχτά παράθυρα της άνοιξης
που χρώματα πορφυρά σου στέλνει
και ριπές ουράνιου τόξου να σε περιδένουν
στα άσπρα χέρια βότσαλα
μαζεύονται απλώνουν...
κάποια μοίρα μαγική σφιχτά δένει τον κόμπο
ασυλλόγιστες ελπίδες έσπειραν οι ροδοδάφνες
άνθη απαλά....
κοίταξε μα φύγε τώρα!!!
απο το βαθύ μονοπάτι της μοναξιάς
οι σειρρήνες ψέματα σπέρνουν
με χάρι σε καλούν
στων άστρων το λαμπύρισμα σε πηγαίνουν..
Ελπίδα

Νοσταλγία

Νότες βγαλμένες απ' τίς χορδές του βιολιού
που άτσαλα παίζει ο χρόνος
μια αναβλύζουσα ορμή χειμάρων
ρίχνει ματιές κρυφογελώντας
η ζωή στα μάτια κοιτάει την μοίρα....
στείλε ένα φιλί...σού λέω από μακρυά
διστάζεις μα η καρδιά πονά ζητά ψηλά ν' ανέβει..
να συναντήσει μύρια αστέρια
στό όνειρο να χτίσει την ελπίδα!!!
μέσα στα νεροφαγώματα της μοίρας σε αντάμωσα άρη..
και γέλια κρυστάλια ξεχύθηκαν παντού
με μάτωσαν...
μα αποζητώ ετούτο τον πόνο
με ελαφρύ αεράκι αναρρήγησε η καρδιά
μα τα τριαντάφυλλα μαράθηκαν στό ποτήρι της αγάπης
πέθαναν από διψασμένη προσμονή
μετεωρίτες πέφτουν παντού
καταιγισμός χτυπά με δύναμη την γη
διεκδικώντας το απρόσμενο προτωβρόχι να την θρέψει
φεύγει η ζωή άρη κυλάει
στίς ρόδες υπερκόσμιων αυτοκινήτων
και εμείς θεατές κοιτάμε τις ριπές τους
καθώς εκσφενδονίζονται μέσα στην ασημιά την σκόνη...
Ελπίδα

Ξέρω...

Ξέρω αστικέ πρίγκιπα ξέρω...
η πιό λαχταριστή αγάπη είναι η ανεκλήρωτη!!!
γιατί δεν μπορείς να χορτάσεις
την δίψα της ανάγκης σου
και όλο ελπίζεις...ελπίζεις
μοιάζει με τα φτωχά παιδιά ετούτου του πλανήτη
που ξυπνούν με την ελπίδα
να χορτάσουν την πείνα τους
και πάντοτε κοιμούνται πεινασμένα...
Ελπίδα

Υλη....

Τα υλικά όνειρα των ανθρώπων
ακονίζουν την αλαζωνία...
τα πνευματικά αναμοχλεύουν με χάρι
τις βαθιές πληγές της καρδιάς
Ελπίδα

ονειρα

Κεχριμπαρένια είναι τα όνειρα
με ακκισμούς θρασύς μας φεύγουν
στέκουν ακίνητα πάνω στίς φυλλωσιές της μιμμόζας
κοιτούν με μάτια ελαφιού την άψα του αρσενικού
δέσμια είναι....κλαίνε!!!
Ελπίδα

ανέφικτο

Κυνηγώντας το ανέφικτο
την ανημπόρια του εαυτού μου
διαπιστώνω....
Ελπίδα