Ξεπεζεμένο άρμα...

Βρέχει και γέρνουν λοξά οι σταλαγματιές
σαν τις χτυπά με μίσος ένας άγριος άνεμος
σύννεφα σκούρα σε τύλιξαν,
σκοτεινιασμένος ο ήλιος και εσύ ακούμπησες
στο πολυπλάνητο κιγκλίδωμα της φαντασίας μου..
λουσμένος στα πολύτιμα στολίδια σου!!!!

κοιτάζω έξω τις μακριές κορυφές των δέντρων, γέρνουν
συνεπαρμένες από την ευγένεια σου
λυγίζουν, ζητώντας τα μάτια σου, εκλιπαρώντας
να σ αγγίξουν, χαϊδεύουν φευγαλέα την σκιά σου..

έχει μιαν αγριάδα έξω ο καιρός
και εγώ στην μελαγχολική μου κάμαρα
συλλογίζομαι το ξεπεζεμένο άρμα του ονείρου μου
άδειο, χωρίς αναβάτη με τα αφηνιασμένα άλογα να τρέχουν
ξέφρενα, στης σκέψης το ανήλιαγο δρόμο..

πότε θα νιώσω καλά?
Κράτησέ με…

Ελπίδα..

το πουλί με το εβένινο φτέρωμα..

Μέσα από τον τρεμάμενο άνεμο
που γέρνει πλαγιαστά τις κορφές των δέντρων
έρχεται ο αχός της σκέψης σου
στραφταλίζει το πρόσωπο
ασημένιες σταγόνες εδώ και εκεί
κατάχαμα ριγμένες οι θύμησες

Στο τραπέζι της κουζίνας αφημένο το όνειρο
μάγισσες το κύκλωσαν
μεθυσμένο χορεύει ….
ακολουθεί σκοπούς, προαιώνιων μυστηρίων

στης μοναξιάς το γκρίζο μονοπάτι
χρωματιστό μελάνι απλώθηκε
μαύρο πουλί, επάνω στο χαρτί
ζωγραφίζει με το ράμφος του
σκιαγραφεί σχήματα, ερμηνεύει χρησμούς
τρέσες τα μαλλιά σου, καλύπτουν
της νύχτας τον μανδύα
σημάδια ,χαρακιές…οι επιθυμίες

ξαναγεννιέται πολυάστερος ουρανός
λαχανιασμένα τα λευκά δάχτυλα αγγίζουν
μέσα στην ηδονική παρουσία μαστούς..
θηλές ρόδινες ,στο χαμηλό κρεβάτι
τα όνειρα συνωμοτούν ,κάνοντας επιδέξιο έρωτα

σαν βέλη καρφώνονται στην πλάτη, στους ώμους
αργές μπερδεμένες οι αισθήσεις…
είναι σχεδόν απομεσήμερο..
που πήγαν οι εραστές?
Αυτός ο γρίφος είναι αδιέξοδος

Ελπίδα…

Ελεγεία

Αγάπες πικρές – στοιχειωμένες
θρηνητικά τραγούδια αποχωρισμού
ξεπηδούν από το σταμνί των θυμήσεων μου
οι ιβίσκοι κλείσαν τα κόκκινα άνθη τους,
μαραθήκαν αντίκρυ στον ήλιο
τι τα θες…..όλα χάνονται – σβήνουν,
τον ρυθμό μου ζητώ να αυξήσω
να ανασάνω κινώντας για το αδιάκοπο φέγγος
Χωρίς φωνή, σιωπηλή μες της χώρας
την απέραντη μύσι,
κορίτσι μεστό που με σιγουράδα ανασαίνει
της ελπίδας την σκόνη,
φεύγω….εγκαταλείπω τους ήχους ,
της εύκαιρης ώρας
ελεύθερη πετά η πεταλούδα της νύχτας
και ας της καίει το φως, τα φτερά της
δεμένη με μάγια η αυγή φανερώνει
της μέρας την αραχνοΰφαντη στολή,
και εγώ ανεμώνη με κίτρινα πέταλα
ελπίζω, η μορφή σου να ξεπροβάλει
στην άσπιλη ώρα της συνάντησης
ίσως..
Ελπίδα

Συνειρμοί

Ελπίζοντας να καταταγώ στον στρατό,
του αμετανόητου ψεύδους , ξεκινώ την ημέρα μου

Αφίσες στους δρόμους ,
παραπλανούν το εγώ μου.
Ανθρώπινες σκιές εναλλάσσονται
με την μουντάδα της σκέψης.
Άρχισε να βρέχει φιγούρες από τραπουλόχαρτα

Φροστ…Φροστ πετούν τα πουλιά φοβισμένα,
προσπαθούν να κουρνιάσουν
να αποφύγουν την ρυπαρότητα
της διάτασης.....

Διατρανώνω τον εκλεπτυσμένο μου ναρκισσισμό.
Νάρδοι τα αισθήματά μου
γλιστρούν χαμηλά στο ξέφωτο που τροφοδοτεί το ακατανόητο
Ναυάγησα….

Πάρε το θάρρος της σιωπής σου!!!

Ελπίδα

Δυο - τρια χαλίκια...

Παχύρευστο το σκοτάδι…ψάξτε, ψηλαφίστε
Σιδερώστε τα αισθήματά σας
Αφουγκραστείτε τα έξυπνα μάτια των παιδιών σας
Στην ζοφερή νύχτα που συγκλονίζει
Μην ροχαλίζεις πια παράδοξο – απροσδόκητο
Άσε τα όνειρα να αφηγηθούν
Το πάθος για την γνώση που έχει ανταμοιβή
Ξαπλώστε στα ξεχαρβαλωμένα κρεβάτια του παρελθόντος
Που αποπνέουν ευωδιές οικίας απλότητας
Όσο το περίγραμμα ενός αγκώνα είναι η υπεροψία
Πέφτει σπάει κατακερματίζετε
Μέσα στα προσωπικά σας διαμερίσματα
Βρέθηκε η μυστική είσοδος
Ανοίγει διάπλατα στις γυμνές αγκαλιές
Μην σφραγίζεται τα στόματα
Με υγρά, φλογερά, φιλιά…
Λαχανιασμένοι ακροβάτες στρεβλώστε
Τα ευλύγιστα κορμιά σας
Για να δείτε την ανυπέρβλητη δύση
Μια συντροφική σιωπή
Αιχμηρού ψεύδους, γελά στις οθόνες σας
Σαν νεογέννητο μωρό κλαψουρίζοντας
Πλημμυρίζει η συγκίνηση
Τα αδούλευτα χωράφια της θυσίας
Δυο….τρία χαλίκια στην πλατεία
Κουρσεύουν την συνάφεια
Ελπίδα

Γέλα γιά ...μένα.

Πως να σε κάνω να καταλάβεις
πόσο ξεχωρίζεις?
πόσο μοναδικός είσαι για μένα?
τι να πω που δεν έχει ειπωθεί
ποτέ ως τώρα?
που δεν έχεις ξανά ακούσει?
ποιό στοίχο πιά ρίμα
να βρώ
να σου ταιριάξω?
να σου χαρίσω τον ήλιο...το φεγγάρι
της νύχτας τον βελούδινο μανδύα?
πολύ κοινότυπο...πεζό!!!
πως λοιπόν να ξεχωρίσω?
να σου δώσω αγάπης δείγμα
προτώτυπο καινούριο και ανείπωτο?
βήματα κάναν οι αιώνες όλα ειπώθηκαν
αδειάσαν σαν βρόχινο νερο
γέματο λάσπη...
πως να σε κάνω να στρέψεις την ματιά σου
προς εμένα?
μα να!!! δες το σμίξιμο των ρυτίδων στο μέτωπο μου
κοίτα με λοιπόν...να κοίτα και...γέλα
όχι δεν νιώθω ότι με ειρωνία θα γελάσεις
ποτέ δεν το σκέφτηκα αυτο!!!
γέλα με γέλιο βγαλμένο από τα περιβόλια
που είναι ανθούς την άνοιξη γεμάτα
με γέλιο που βγαίνει απο τις μπότες του διαβάτη
καθώς γλυστρούν πάνω στα πεσμένα φύλλα
των φθινοπωρινών δέντρων
από τους μυρωμένους πορτοκαλεώνες
από της θάλασσας την κυματιστή βουή
από των άστρων το λαμπύρισμα
μέσα στης παγωμένης νύχτας την γροθιά
από τις νιφάδες του χιονιού που απαλά
ντύνουν τον σωρό με τα ξύλα του χειμώνα
στην αυλή μου..
γέλα με γέλιο βγαλμένο από τα βρύα
των υγρών βράχων
που τρέφονται τα άγρια κατσίκια των οροπεδίων
απο τις αναβλύζουσες πηγές των βουνών
καθώς ορμητικά κυλούν
γεμίζοντας με δώρα τις πεδιάδες
από τις σκοτεινές σιωπές μιας στοιχιωμένης νύχτας....
γέλα με γέλιο βγαλμένο
από το καλύτερο δωμάτιο...
εκείνο της καρδιάς σου!!

απόψε θα μεθύσω...έτσι θέλω
Ελπίδα

Σαν να ερρίφθη ένας κύβος

Μέσα από τον ανταγωνισμό των προϊόντων ξεφτιλίζομαι και εγώ
Πέντε - δέκα σημεία..
Πάρετε….πάρετε…
Οι επαναληπτικές παίζουν σε καλούς ρυθμούς..
Διατηρώ την πάλη των πιο αντίξοων μου αισθημάτων
Είναι ένα παιχνίδι των δακτύλων μου
Ατσαλάκωτο το εγώ μου με αποχαιρετά
Η έπαρση γονυπετής σκύβει εμπρός μου
Τι να την κάνω?
Με έχει εγκαταλείψει….
Είσαι βέβαιος καθώς εσύ ταλαντεύεσαι
Στης νύχτας την μαύρη σκεπή, είσαι βέβαιος
Ότι τα ανέκφραστα λόγια της ψυχής σου..
Θα στερεώσουν τους κύκλους της γης?
Μεταφέρω την πραγματικότητα…
Στους μακρινούς δρόμους των δικών μου γαλαξιών
Έρμαιο στην άψα της νιότης..περίμενα αδημονώντας
Το δείγμα της επιστρατευμένης σου ονείρωξης
Είναι ένα παιχνίδι των δακτύλων μου
Εκπλήσωμαι γιατί ακόμα δεν τα έχω καταφέρει..
Πρέπει να μιλήσω..
Κουράστηκα να παραμένω σιωπηλή
Παράξενο μου φαίνεται τούτο το μυστήριο
Θα ήθελα να ήμουν πάλι ακμαία
Όπως τότε που αγνοούσα το αδύνατο
Τότε που δεν είχε σκοτεινιάσει η ψυχή μου
Από τα μεγάλα παράθυρα έμπαινε το άσπρο φως
Κατείχα την απλότητα
Τότε που το στημόνι της ζωής ύφανε υφάδι
Ανεξέλεγκτων συμπτώσεων
Παρορμητικές ελπίδες
Υπεραπλουστατεύμενα σχέδια…χόρευαν εμπρός μου
Χορούς κυκλωτικούς…σαγηνευτικούς
Ζητώ τα ποσοστά της καρτερικότητας σου…
Ασπάζομαι τα λόγια σου..
Τον Σεπτέμβρη…είχα διάρκεια ωρίμανση

Ακόμα μια φορά σε είδα μόνο…
Η μαργαρίτα…τι κάνει?
Η μαργαρίτα…α..έχει φορτωθεί
Τα δύσκολα όνειρα του φανταστικού!!!
Είναι ένα παιχνίδι..
Είναι .. να ένα ερώτημα
δεν έχετε απωλέσει όλη σας την
αθοώτητα?
Ελπίδα