Επίλογος

Προσπάθησα να διώξω τα δάκρυα
μα είναι επίμονοι επισκέπτες
μέσα στου πουθενά την υγρή κενότητα
χωρίς ιαχές, αργά
μυρωδιές χωρισμού αιωρούνται… αναδεύουν
γαλάζια κύματα σκεπάζουν με το κρύο τους φτερούγισμα
του πόνου την επίπεδη κίνηση
στις στοιβαγμένες πέτρες μιας πεθαμένης ανάμνησης
αργοκίνησα γλιστρώντας ανάμεσα στα δάχτυλα μου
την σιωπή σου..

της εκμηδένισης βράχοι σκληροί ας σκεπάσουν
με την πύρινη περπατησιά τους
τις προσμονές της απελευθέρωσης

δεν θυμάμαι...
Eλπίδα

ιδού η τραγωδία μας

μην με χρεώνεις
νερό ασταμάτητο κυλάει το αίμα στου δρόμου τις άκρες
το όνειρο έγινε δράμα στις οθόνες
μ αφθονία σκορπίζει κλάμα

γυμνή, απόμεινα χωρίς την φορεσιά της διαλεχτής ψευδαίσθησης…
ζήσε, μου λέει ο χαμένος καιρός και γίνε γενναία!!
πεταλούδες ανάμεσα σε λουλούδια νεκρά μου χαρίζει, το βλέμμα σου
με λέξεις χορευτικές που κύκλους κάνουν μέσα στης μικρής ώρας την πεθαμένη ασφάλεια
ψιθυρίζω ελπίδες σκιερές

Η θάλασσα δίνει , τροφή στους γλάρους που πετούν σκυλεύοντας
ανούσια λαξευμένα ποτέ…
τώρα η ποτέ…
Ελπίδα

Βρέχει...

Μην αρνηθείς…πως
μέσα στης ελπίδας την ανέφελη προσδοκία
λερωμένη κηλίδα στέκει το εφήμερο
μην αρνηθείς
στις λακκούβες του λαιμού σου
παράτολμα όνειρα ξεπλύθηκαν, σβηστήκαν
μην αρνηθείς
μια δεύτερη φορά τα φτερά σου σαν ανοίξεις
στου έρωτα τα νοτερά σεντόνια
φωτιά, αχνά θα κυλήσει
μην αρνηθείς
μες της βροχής την υγρή παγίδα
ξεπλένονται τα αρώματα φιλιών λεηλατημένων
μην αρνηθείς
στην μουντή βουή μιας κυριακής του μάρτη
το απρόσμενο πως λαχταρά, την ζωή να ζωγραφίσει
μην αρνηθείς και μένα
καθώς μια θλίψη ανυπόστατη
στα μάτια σου… μαντεύω
Ελπίδα

Σκιές

Μέσα στα υδάτινα βάθη των σκέψεων μου
με φώς σαν ένδυμα σκεπάστηκαν οι θύμησες
σκιερά κρόσσια τύλιξαν το βλέμμα σου
κουλουριάστηκα μέσα στων νερών τις ηχηρές φυσαλίδες
πως καταπίνει νύχτα τα έπη τραγικών ποιητών!!!!

ξέρω ότι αν αποφύγω τις στημένες ώρες
των φλύαρων λόγων
ασφαλής θα παρατηρώ τις γραμμές του προσώπου σου
μην δακρύζεις… αναδεύουν οι δράκοι
μέσα στις σπηλιές των βράχων
σκέψεις μαγικές αναφύονται

τα ώριμα φρούτα του καλοκαιριού
στην σακούλα λησμονημένα, ξεψυχούν

ευγενικά αέρινη, η σκιά της λήθης..
Ελπίδα

περιστρεφόμενη ρομφαία

ρομφαία περιστρέφεται στον λαβύρινθο της εκλεκτής μου
δήθεν έγχρωμης ύπαρξης μου
αιωνόβια έλατα καλύπτουν τα περιστύλια των αμυδρών μου σκέψεων
Το γνωρίζω αυτό το γαλάζιο βασίλειο,
Συνεχώς περιδιαβαίνω, αλαφιασμένος
αναζητώντας
πολύχρωμα χαμηλωμένα φώτα…
τα όνειρα πεντόφραγκα στοιβάζονται στο εκρεμμές
της αδημονίας μου.
Εκμαυλίζομαι..εκπνέω..
Ελπίδα

Σιώπησα...

Ξέρω, θα σταθώ στην άκρη της κορυφογραμμής
ελπίζοντας , να με δεις
Αμφιβάλλω αν , στους γαλανούς ίσκιους του απογεύματος
χάιδεψες ,τα φθινοπωρινά φύλλα μιας λεύκας
στις αυλόπορτες των χαμηλών σπιτιών στεγάζεται
ανυπέρβλητη
η μοναξιά των ακινήτων ελαιώνων
σιγανά, έλα κοντά μου, μαζί να δούμε ένα ξημέρωμα
στην αφή σου καταθέτω την χθεσινή μου ημέρα
. .σιώπησα!!!!!!!
σε αλλόκοτους λευκούς ορίζοντες , βαθιά πίστεψα
κύλισαν τα γόνατα στην γη… τι να πεις….
ερμητικά κλειστούς κόσμους αγάπησα.
Ελπίδα

χαμένος κρίκος

Μέσα στα ίχνη της ματιάς σου
βρήκα της ζωής τον χαμένο κρίκο
ασημένια αλυσίδα που χει σπάσει
με σύραν μακριά μάγισσες, θρύλοι
από της αγκαλιάς την ήρεμη θάλασσα


δύο λευκά τριαντάφυλλα τα λόγια σου
στο φιδωτό μονοπάτι της προσμονής
έπλεξαν, χρώματα μύρια
της μικρής μου ανάπαυλας εσύ
γλυκύτατη θύμηση.
Ελπίδα...