Δυο - τρια χαλίκια...

Παχύρευστο το σκοτάδι…ψάξτε, ψηλαφίστε
Σιδερώστε τα αισθήματά σας
Αφουγκραστείτε τα έξυπνα μάτια των παιδιών σας
Στην ζοφερή νύχτα που συγκλονίζει
Μην ροχαλίζεις πια παράδοξο – απροσδόκητο
Άσε τα όνειρα να αφηγηθούν
Το πάθος για την γνώση που έχει ανταμοιβή
Ξαπλώστε στα ξεχαρβαλωμένα κρεβάτια του παρελθόντος
Που αποπνέουν ευωδιές οικίας απλότητας
Όσο το περίγραμμα ενός αγκώνα είναι η υπεροψία
Πέφτει σπάει κατακερματίζετε
Μέσα στα προσωπικά σας διαμερίσματα
Βρέθηκε η μυστική είσοδος
Ανοίγει διάπλατα στις γυμνές αγκαλιές
Μην σφραγίζεται τα στόματα
Με υγρά, φλογερά, φιλιά…
Λαχανιασμένοι ακροβάτες στρεβλώστε
Τα ευλύγιστα κορμιά σας
Για να δείτε την ανυπέρβλητη δύση
Μια συντροφική σιωπή
Αιχμηρού ψεύδους, γελά στις οθόνες σας
Σαν νεογέννητο μωρό κλαψουρίζοντας
Πλημμυρίζει η συγκίνηση
Τα αδούλευτα χωράφια της θυσίας
Δυο….τρία χαλίκια στην πλατεία
Κουρσεύουν την συνάφεια
Ελπίδα

Γέλα γιά ...μένα.

Πως να σε κάνω να καταλάβεις
πόσο ξεχωρίζεις?
πόσο μοναδικός είσαι για μένα?
τι να πω που δεν έχει ειπωθεί
ποτέ ως τώρα?
που δεν έχεις ξανά ακούσει?
ποιό στοίχο πιά ρίμα
να βρώ
να σου ταιριάξω?
να σου χαρίσω τον ήλιο...το φεγγάρι
της νύχτας τον βελούδινο μανδύα?
πολύ κοινότυπο...πεζό!!!
πως λοιπόν να ξεχωρίσω?
να σου δώσω αγάπης δείγμα
προτώτυπο καινούριο και ανείπωτο?
βήματα κάναν οι αιώνες όλα ειπώθηκαν
αδειάσαν σαν βρόχινο νερο
γέματο λάσπη...
πως να σε κάνω να στρέψεις την ματιά σου
προς εμένα?
μα να!!! δες το σμίξιμο των ρυτίδων στο μέτωπο μου
κοίτα με λοιπόν...να κοίτα και...γέλα
όχι δεν νιώθω ότι με ειρωνία θα γελάσεις
ποτέ δεν το σκέφτηκα αυτο!!!
γέλα με γέλιο βγαλμένο από τα περιβόλια
που είναι ανθούς την άνοιξη γεμάτα
με γέλιο που βγαίνει απο τις μπότες του διαβάτη
καθώς γλυστρούν πάνω στα πεσμένα φύλλα
των φθινοπωρινών δέντρων
από τους μυρωμένους πορτοκαλεώνες
από της θάλασσας την κυματιστή βουή
από των άστρων το λαμπύρισμα
μέσα στης παγωμένης νύχτας την γροθιά
από τις νιφάδες του χιονιού που απαλά
ντύνουν τον σωρό με τα ξύλα του χειμώνα
στην αυλή μου..
γέλα με γέλιο βγαλμένο από τα βρύα
των υγρών βράχων
που τρέφονται τα άγρια κατσίκια των οροπεδίων
απο τις αναβλύζουσες πηγές των βουνών
καθώς ορμητικά κυλούν
γεμίζοντας με δώρα τις πεδιάδες
από τις σκοτεινές σιωπές μιας στοιχιωμένης νύχτας....
γέλα με γέλιο βγαλμένο
από το καλύτερο δωμάτιο...
εκείνο της καρδιάς σου!!

απόψε θα μεθύσω...έτσι θέλω
Ελπίδα

Σαν να ερρίφθη ένας κύβος

Μέσα από τον ανταγωνισμό των προϊόντων ξεφτιλίζομαι και εγώ
Πέντε - δέκα σημεία..
Πάρετε….πάρετε…
Οι επαναληπτικές παίζουν σε καλούς ρυθμούς..
Διατηρώ την πάλη των πιο αντίξοων μου αισθημάτων
Είναι ένα παιχνίδι των δακτύλων μου
Ατσαλάκωτο το εγώ μου με αποχαιρετά
Η έπαρση γονυπετής σκύβει εμπρός μου
Τι να την κάνω?
Με έχει εγκαταλείψει….
Είσαι βέβαιος καθώς εσύ ταλαντεύεσαι
Στης νύχτας την μαύρη σκεπή, είσαι βέβαιος
Ότι τα ανέκφραστα λόγια της ψυχής σου..
Θα στερεώσουν τους κύκλους της γης?
Μεταφέρω την πραγματικότητα…
Στους μακρινούς δρόμους των δικών μου γαλαξιών
Έρμαιο στην άψα της νιότης..περίμενα αδημονώντας
Το δείγμα της επιστρατευμένης σου ονείρωξης
Είναι ένα παιχνίδι των δακτύλων μου
Εκπλήσωμαι γιατί ακόμα δεν τα έχω καταφέρει..
Πρέπει να μιλήσω..
Κουράστηκα να παραμένω σιωπηλή
Παράξενο μου φαίνεται τούτο το μυστήριο
Θα ήθελα να ήμουν πάλι ακμαία
Όπως τότε που αγνοούσα το αδύνατο
Τότε που δεν είχε σκοτεινιάσει η ψυχή μου
Από τα μεγάλα παράθυρα έμπαινε το άσπρο φως
Κατείχα την απλότητα
Τότε που το στημόνι της ζωής ύφανε υφάδι
Ανεξέλεγκτων συμπτώσεων
Παρορμητικές ελπίδες
Υπεραπλουστατεύμενα σχέδια…χόρευαν εμπρός μου
Χορούς κυκλωτικούς…σαγηνευτικούς
Ζητώ τα ποσοστά της καρτερικότητας σου…
Ασπάζομαι τα λόγια σου..
Τον Σεπτέμβρη…είχα διάρκεια ωρίμανση

Ακόμα μια φορά σε είδα μόνο…
Η μαργαρίτα…τι κάνει?
Η μαργαρίτα…α..έχει φορτωθεί
Τα δύσκολα όνειρα του φανταστικού!!!
Είναι ένα παιχνίδι..
Είναι .. να ένα ερώτημα
δεν έχετε απωλέσει όλη σας την
αθοώτητα?
Ελπίδα

Σύννεφα προσδοκίας.

Μια παράξενη ένταση
πλέκει ιστό μέσα μου
σαν εμένα και εσύ αναζητάς
της άνοιξης τους ζεστούς καρπούς....
ορμητικές πέφτουν οι ανθηρές σκιές
των μαγεμένων ήχων
έλα τώρα... στην αυλή την πλακόστρωτη
να φυτέψουμε βαθιά τους σπόρους
των πιό ανοιξιάτικων προσδοκιών μας
έλα...να ατενίσουμε μαζί
τους αργαλειούς που υφαίνουν
με χρυσό κορδόνι
αψεγάδιαστα όνειρα
χαρμόσυνες ελπίδες...
πεσμένα στή γη των ανθρώπων τα λόγια
ποδοπατούνται στούς πολύβουους δρόμους
άστοργα χέρια ξεσχίζουν τα όνειρα
ανέραστες ελπίδες σε κρύες αγκαλιές
καταφεύγουν φοβισμένες...
μάτια δυνάστες
κοιτούν στραμμένα στην δύση...
Σύννεφα γύραν
φίδια αστραπές κυκλώνουν το στερέωμα
μαστιγώνει το χώμα μια κόκκινη βροχή
πως σκεπάζει ο οριζοντας
τις λεπτές γραμμές της μνήμης!!!!
σηκώνω ψηλά το κεφάλι
με χτυπούν οι στάλες στο πρόσωπο
μέσα σε ένα σύννεφο φόβου
εγκαταστάθηκε η παλάμη μου....
μα να.... ο ουράνιος θόλος
άνοιξε..άξαφνα

κέρδισα!!!
αναμαλλιασμένη γυναίκα
κυνηγά τους εφιάλτες της
άυπνος ήλιος ήρθε
στάθηκε στο μέσον της νύχτας
τα καστανά σου μάτια φωτίζει
αγαπημένε μου

διάβασε το μήνυμα των χειλιών μου
καθώς ψυθιρίζω ανεπαίσθητα!!!
Ελπίδα.

Κύκλωπες

Καθώς γέρνει η μέρα
κύκλωπες καταδιώκουν
της μνήμης την πλάνη
ανοίγουν δρόμους στην αθέατη άνοιξη
των παλμών....
βράχοι με τριγυρίζουν
σαν τα επωασμένα αυγά
στρουθουκαμήλου σε έρημη γη
ατελεύτητο άσπρο φως τους χαράζει
εαρινή νιότη καλπάζει
υψώνοντας μέτωπο
στου ήλιου το καύμα
καγκελόφραχτο παράθυρο ανοίγει..
απλανή το βλέμμα
δοσμένο σε σκέψεις...
η νύχτα θολή εφτασφράγιστη
καταγράφει τα φωτεινά διαλείμματα
του μυαλού..
έσβησε μέσα μου
ο ρυθμός του αδηφάγου νεφελώματος
σε μικρή κάμαρα με ήχους
και πέταλα...
Ελπίδα

Εισβολέας

Αναδεύει ένας κύκλος
μέσα απο τις αιώνιες σπηλιές
του σεληνόφωτου..
ρομφαία περιστρεφόμενη ανοίγει τον δρόμο
αγγίζει των δέντρων
τις πλάγιες κορυφές
αβρό το αγέρι τις λυγίζει
θρόισμα φύλλων
της νύχτας σπάει την σιωπή
ασυγκράτητο ποτάμι το χαμόγελο
ξεχύνετε..
κατρακυλούν οι επιθυμίες
κυριεύουν τις πλατιές πεδιάδες του στήθους σου
όχθες με νερολούλουδα οι παλάμες σου
γνέφουν τ' αστέρια
υδάτινο σώμα χωρίζει στα δύο
την γαλήνη του πόθου
ίσταμαι στο τελευταίο σκαλί
του πορφυρού σου ονείρου
να περιγράψω τι?
τα ανομολόγητα δάκρυα ...
που πλέχτηκαν
ανάμεσα στις χορδές της άρπας?
μάντεψε....συλλογίσου!!!
Ελπίδα

Γνώσις....

Το αδύνατο γιγνώσκω
Μέσα από των μητέρων τις μορφές
οι σκιές του αδυνάτου
ελπίζουν να απελευθερωθούν
το αδύνατο γιγνώσκω
καί περιμένω της μοίρας την διαστροφή
να διασκορπίσει το πνεύμα της αλήθειας
το αδύνατο γιγνώσκω
απτές μορφές αγγέλων
κρατούν τους τέσσερις ανέμους
των πιό ελπιδοφόρων μου προσμονών
το αδύνατο γιγνώσκω
μουρμουρίζοντας ύμνους προσευχές
χορεύοντας σε μυστικιστικούς ρυθμούς
πάνω στα αναμμένα κάρβουνα των αναστενάρηδων
το αδύνατο γιγνώσκω
λάμψεις αστρικών ουράνιων σωμάτων
φωτίζουν τα μονοπάτια του νου μου
διερευνώ τα φωτισμένα υψύπεδα
των αισθημάτων μου
το αδύνατο γιγνώσκω
καμινάδα προεξέχουσα της σκεπής
είναι το αδύνατο
εκτείθεται στο φως
σπάει σκορπίζεται στών άστρων το φέγγος
σε χιλιάδες εναλλαγές χρωμάτων
το αδύνατο γιγνώσκω
στίς παρυφές των γιγάντιων βουνών
πλανιέται η ευδαιμονία του αδυνάτου
απαλά κυλάει σαν ένα πλάσμα
ενωμένο άντρας - γυναίκα
την στιγμή της ηδονής
γίνετε ένα με το δυνατό

Είναι η απλότητα
ένα κόσμημα κρεμασμένο στο λαιμό μου
....ιδού η γνώσις του αδυνάτου!!!
Ελπίδα