Μικρός δρυοκολάπτης

Ξύπνησα κοιτάχτηκα στον ήλιο
μικρέ δρυοκολάπτη γατζωμένος στέκεις
στου δέντρου τις χαρακιές
ηλιόπληκτος ταξιδιώτης σε ξένη έρημο
τακ - τακ σκάβεις τραγουδάς...
πορσελάνινα θραύσματα τα όνειρα
στό χώμα πέφτουν
απόχρωση του μαύρου διαχέεται παντού
ακτινοβόλο το κορμί - κόκκινο σκουφί
γεμίζει το κεφάλι
ήρεμη θάλασσα είναι το κορμί σου
μυστική σιωπή ποδιών
κρύωσαν τα πατουσάκια σου μου είπες
καθώς κοίταζες την γη
δέσμιος του εκπληρωμένου πόθου σου
οι αισθήσεις ακανόνιστες ελπίδες
γυναίκες με μάτια ανέκφραστα
κατακόβουν το δέντρο με ξέφρενη μανία
με ποιτική δικαιοσύνη
απέδειξες το ψέμα..
είναι δέντρο η ζωή μικρέ δρυοκολάπτη
δέντρο στοιχιωμένο
βύθισε μια αιχμηρή σαν ξίφος φλόγα
βαθιά μες την καρδιά του...
ηχιτικός υπαινιγμός..η αιματοβαμμένη μνήμη!!
Ελπίδα

Μνήμη κεντημένη μες την φαντασία...

Το τρεμάμενο φεγγάρι
σκυθρωπός συνοδός μου
φουσκωμένο απειλητικο κύμα η θλίψι
κυριεύει την σκέψι μου
δεν είναι η φρεσκοβαμμένη περηφάνεια μου
που κηλίδωσε το κομματιασμένο όνειρο
σκοτεινοί μαίανδροι...αβυσσαλέες λέξεις
δύστροπος ήχος...
πάνω σε μια κασέλα παιχνιδιών
έλα να πλανέψουμε την νύχτα!!!
η ατλαζένια καλύπτρα της αγάπης αναδύεται
σιωπηλό το άσπρο αστραφτερό σεντόνι
με πολύτιμα πετράδια σκεπάζει το χώμα
ακουμπά κάτω τα ρούχα της
πολύχρωμη φωλιά ερωδιού σχηματίζουν
αιχμηρό τσεκούρι η ματιά της
τα όνειρά μου?
δεν είναι σπουδαία...
μόνον σωροί απο σκληρές πέτρες
μα ένα ρουμπίνι ρίχνει το κόκκινο φώς του
σκεπάζει τους φόβους μου..
Ελπίδα

Λευκές άριες

Στό ακρόβουνο τών σκέψεων μου
ήρθες και στάθηκες
πολύχρωμη ομπρέλα συναισθημάτων
σε σκιάζει..
ήμουν μέσα στίς σελίδες και με διάβαζες
Νοσταλγία
ερυθρή ανακεφαλαίωση ονείρων
χάθηκε στα σύννεφα
η αυταπάτη
υγροί οι τοίχοι την αποχαιρετούν
πάνω σε γαλάζια μάτια
πλανήθηκε η μυρωδιά της έκπληξης
λευκές άριες ρυθμίζουν
μουσικά την διψασμένη σου γοητεία
δεν χάθηκαν όλα για μας
θα δείξη....είπες
ελευθέρωσε τις διεσταλμένες κόρες
της ψυχής σου!!!
μονομάχησε με το όραμα
θα νικήσεις το κάλεσμα του αυγούστου
του ανύποπτου...
Ελπίδα

Eνοχες

Ενας άνεμος μ' έπερνε
με λύγαε εδω - εκεί
μές στο σκοτάδι μαύρα σχήματα
με κοιτούσαν...και εγώ
ένα σχήμα ακανόνιστο
ανάμμεσά τους στεκόμουν
ακαθόριστη σκιά η μορφή σου
ασπρόμαυρες εικόνες τα χάδια της αγάπης σου
στον απρόσιτο ορίζοντα των ενοχών
ιλαρές ελπίδες ανακούφησης
με κατέκλυαν...
μα μπρός στην ξύλινη πόρτα
νάσου στέκονται οι ενοχές πάλι
σε πυκνή σκιά ξαποσταίνουν
σχήμα- χρώμα - ήχος
είναι ο άνθρωπος κλειστό δώματιο
που συνεχώς γεμίζει είπες
πιασμένο σφιχτά μαντίλι στα δάχτυλα...
έκλεισα τα μάτια!!
Ελπίδα

Κόκκινο χώμα

Νευρικά σφίγγεις τα χαλινάρια καλπάζεις..
τα μάτια σπίθες αναμμένες
τα σπιρούνια στην σάρκα μπήζονται
μια πάλη ξεκινά ανάμμεσά τους
ξέφρενος καλπασμός
το χώμα γυμνό κόκκινο
ένα παιχνίδι οι ανηφοριές
αραιές σκιές στο χρώμα του μελιού
καλύπτουν την θωριά σου...
γέφυρες ντυμένες στα γκρίζα οι ενοχές σου
ενώνουν την λύπη με δάκρυα
μικρέ ήρωα της αδηφάγας πόλης
απλώνεις το χέρι - τυλίγεις την πλάτη
η στρογγυλάδα του κορμιού της τρέμει
τους σφιχτούς μυς συλλογίζεσαι
βαθιά διψασμένη η ανάσα σου
Αχ πονάω και κρυώνω είπε...
στό νησί των παιδικών της χρόνων
έριξες το πρώτο λιθάρι..
Ελπίδα

Το Δέντρο στόν Σεβάχ

ψυθιριστά χάιδευε η θάλασσα το αίμα σου
χορεύεις μ' αναμμένα μάγουλα
μάτια που γυαλίζουν
της γοργόνας τα καλέσματα
με πόθο υγρό αναζητούσες
μαζί κυλάμε στο γαλάζιο είπες...
με κύμματα αλμυρά φιλιά σου στέλνω
κόκκινα χάδια να σ' αγγίζουν
στην αγκαλιά σου να σταθούν
να ντύσουν την μορφή σου
τα νεροχελίδονα φέρνουν την ελπίδα
στα φτερά τους κεντημένη
πάρε την...δώρο σου την στέλνω
κάνε την κορδέλα ασημιά
να στέκει στα μαλλιά σου
Σεβάχ των μακρυνών μου ψευδαισθήσεων
θαλασσοπόρε του ανέγγιχτου ονείρου
το δέντρο απλώνει τα κλαδιά
το θρόισμα των φύλλων για ν' ακούσεις
διάφανα είναι τα καλέσματα
της θάλασσας η αυταπάτη τα αφάνησε
ξεθώριασαν χάθηκαν στό κύμμα τ' άσπρο
με φόρεμα χτυπητό...
προκλητικά ντυμένο το κορμί της μοναξιάς
με όνειρα ζεσταίνει το κρεβάτι
δάκρυα περνάνε τα ματόκλαδα
στά μάγουλα κυλάνε
Σεβάχ στο δέντρο μην χαρίσεις
άλλα λουλούδια μοναξιάς
μα μονάχα όνειρα
κίτρινα όνειρα
στήν ανεμόσκαλα τής ζωής
καντρίλιες να χορεύουν
Ετεινες τα χέρια....
Ελπίδα

Σεβάχ των ψευδαισθήσεων

Της νύχτας τα μαντέματα
της θάλασσας τα ψέματα

Μέσα στης φαντασίας την ψευδαίσθηση
τα κύμματα λικνίζονται χορεύουν
χάδια και φιλιά μου στέλνεις
απο της ανατολής τ' άγνωστα μέρη...

ρίξαν τα πέπλα τους οι μοίρες
στων κυμμάτων τον αφρό
όνειρα γαλάζια σου προσφέρουν
άγνωστε Σεβάχ των παραισθήσεων

έφερα τα ακροδάχτυλα στα χείλη
τα άγγιξα με συλλογή
νότες αγάπης μακρυνές απ' την κιθάρα σου
παίρνουν χρώμα και ζωή..

τίς μνήμες κάνεις τραγούδι νοσταλγικό
γαλανά - άσπρα - ρόδινα
κουρελάκια τα όνειρα
κάνουν αλλιώτικο τον κόσμο φωτεινό

τα μάτια μου πέφτουν στίς γραμμές
που έγραφα πριν λίγο
γοητευμένη ανακάθησα
στης αμηχανίας το μοτίβο
για να σκεφτώ τις ζεστές σου τις πλευρές

κουβέντα αρχινισμένη
στο άσπρο βυθισμένη..
Ελπίδα